Με πονάει το κεφάλι μου

- Σε παρακαλώ, άσε με να διαβάσω.
- Γιατί;
- Γιατί αν δεν διαβάσω θα με μαλώσουν.
- Γιατί;
- Γιατί πρέπει να την τελειώσω τη δουλίτσα.
- Γιατί;
- Άσε με σε παρακαλώ. Με πονάει το κεφάλι μου.
- ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΠΟΝΑΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ! ΜΟΝΟ ΕΜΕΝΑ! ΤΕΡΜΑ! ΑΚΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΣΕΝΑ!

*αποχωρεί με νεύρα για να επιστρέψει λίγο αργότερα θριαμβευτής με το τηλεκατευθυνόμενο και να αρχίσει τα crash tests*

Την κατανόησή σας κύριε καθηγητά. Σααααααααας παρακαλώ. Γιατί του μικρού του τελείωσε.... πριν καν αρχίσει.

Έλα μαμά!

- Μαμά έλα!
- Όχι.
- Έλα!
- Θα κοιμηθείς μόνος σου. Είσαι μεγάλο αγόρι τώρα. Θα κοιμηθείς στο κρεβάτι μου και εγώ στο δίπλα δωμάτιο.

- Το μαύλο μαξιλάλι σου κλαίει και σε θέλει να κοιμηθείτε μαζί.

Έλα σου λέω!!!

Τα μελομακάρονα

Ο μικρός είναι τρομερά γλυκατζής σε σημείο που έχουμε αναγκαστεί να βγαίνουν τα γλυκά με το δελτίο και σε συσκευασία δείγματος π.χ. σοκοφρετίνια, σοκολατάκια κ.τ.λ. γιατί πηγαίνει και κλαίγεται στον καθένα ξεχωριστά με υπομονή και επιμονή μέχρι να του δώσει γλυκό ή "κάτι τις" όπως το ζητά. Το αποτέλεσμα είναι ο μικρός να τσακίζει τουλάχιστον 2 σοκολάτες χώρια τις καραμέλες κ.τ.λ.
Τα Χριστούγεννα λοιπόν όταν πήγαινε 5 η ώρα το απόγευμα, αφού είχε ξυπνήσει, είχε ζωγραφίσει κόλλες, τοίχους, μούτρα κ.τ.λ. περιμέναμε να αρχίσει ο πανικός.

- ΚΑΤΙ ΤΙΣ! ΚΑΤΙ ΤΙΣ! ΚΑΤΙ ΤΙΣ!

Ο μικρός σιωπή. Λέγαμε θα του έδωσε κάποιος άλλος γλυκό και θα μπούκωσε και ησυχάσαμε. Ένα απόγευμα έτυχε και ήμασταν όλοι μαζί και πάλι ο μικρός δεν ζήτησε τίποτα. Το θέμα γινόταν όλο και πιο ύποπτο, οπότε ξεκινήσαμε την παρακολούθηση.
Εκεί που ο μικρός σουρεαλιστής ζωγράφιζε, σταματά και κάνει μεταβολή για την κουζίνα. Αθόρυβα πηγαίνω πίσω του και τον βλέπω να έχει ανοίξει το ντουλάπι της κουζίνας, να έχει χωθεί ο μισός μέσα, να βουτά 1 μελομακάρονο από την πιατέλα που ήταν πίσω-πισω, να το χώνει γρήγορα-γρήγορα στο στόμα και να επιστρέφει γρήγορα στη θέση του σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Περιττό να σας πω ότι βούταγε τουλάχιστον 3-4 μελομακάρονα ημερησίως με αυτόν τον τρόπο δίχως να τον έχει υποψιαστεί κανείς μέχρι εκείνη τη στιγμή που τον έκανα τσακωτό. Βλέπαμε τα μελομακάρονα που εξαφανίζονταν αλλά όλοι νόμιζαν ότι τα έτρωγα εγώ....

Το γάλα ΙΙ

- Πιες το γάλα σου.
- Όχι!

(Το κύπελο με το γάλα πηγαινοέρχεται πίσω του στα δωμάτια για πάνω από μισή ώρα. Τελικά προσγειώνεται στο τραπέζι της κουζίνας. Οριστικά)

- Πιες το γάλα σου.
- Όχι!

(Η γιαγιά και η αδελφή της βάζουν και αυτές από 1 κύπελο με γάλα και παρατάσσονται.)

- Όποιος το πιει πρώτος θα πάρει βραβείο 1 σοκολατάκι!
- Εγώ πλώτος!
- Με το 1....
- Όχι εσύ! όχι εσύ

(Αρπάζει τη γιαγιά από το μπράτσο και της κατεβάσει το ποτήρι στο τραπέζι)

- Σου καίει! Να το φυσήξεις!

(Φυσάει η γιαγιά. Ο μικρός κοιτάζει δεξιά, κοιτάζει αριστερά... ελέγχει τα αντίπαλα ποτήρια και...)

- Όποιος το πιεί πρώτος 1 σοκολατάκι
- Κόκκινο φανάλι! Έχει κόκκινο φανάλι! Στοπ εσείς!

(Κατεβάζει γρήγορα, γρήγορα όλο του το γάλα)

- Πες μου μπλάβο! ΔΥΝΑΤΑ!

ΤΟ ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙ ΜΟΥ!!!

Δουλειά

- Τι δουλειά κάνει η νονά;


- Κάνει τα καλά παιδιά

Αρετές Νο1 Μετριοφροσύνη

- Μωράκι μου

*σφιχτή αγκαλιά*

είσαι ΠΟΛΥ ωραίος!!!


*Γλυκούλης αδιάφορα*

- Το ξέρω!

Πατεντάραμε το φτηνότερο pc... ever!

ή αλλιώς Κρεμάστρες νο2 (the sequel)

Ο μικρός έχει πάρει τις κρεμάστρες και αφού ξεχώρισε 2 που ήταν για παιδικό μπλουζάκι και παντελονάκι (και σχήμα πεντάγωνο) κατάφερε να τις μπλέξει υπό γωνία 90 μοιρών. Τις τοποθέτησε στο γραφείο γεμάτος σοβαρότητα και με την πλάτη στη γιαγιά της απευθύνει το λόγο.

- Σας παρακαλώ να μην με ενοχλήσει κανείς. Συνδέω το pc στο internet. Περιμένετε σας παρακαλώ. Περιμένετε. Συνδέθηκα!

Το τζάμπα pc όπως είδατε προσφέρει και τζάμπα σύνδεση στο internet.
(Πραγματικό κόστος αγοράς 0 καθώς ούτε τις κρεμάστρες τις είχαμε αγοράσει αλλά μας τις δώσαν τζάμπα στο μαγαζί με τα παιδικά.)

Εγώ σ' αγαπώ πιο πολύ!

- Σ' αγαπώ πολύ.
- Εγώ σ' αγαπώ πιο πολύ!
- Εγώ σ' αγαπώ πιο ψηλά. Για κοίτα τεντώνομαι ψηλά και το χέρι μου φτάνει πιο ψηλά από σένα.

*κάνει τα χέρια του φτερούγες και τα κουνά*

- Και εγώ ειμαι πουλί και πετώ πιο ψηλά από σένα και σ' αγαπώ πιο πολύ!

O Mάστολας με τα γαγαλεία του.

- Μαμά τι φτιάχνει ο μάστολας;
- Τη βιβλιοθήκη
- Ααααα.... Και τι είναι βιβλιοθήκη;
- Αυτό που βάζουμε τα βιβλία
Γυρίζει από εδώ
Γυρίζει από εκεί
Φαίνεται να ψάχνει κάτι ανάμεσα στα ράφια και τις συσκευασίες. Απογοητευμένος που δεν το βρίσκει, γυρίζει και ρωτά γεμάτος απορία
- Μάστολαααα... Πού είναι τα βλιβλία;

Μαμά τι είναι αυτό;

- Μαμά τι είναι αυτό;
- Ρακέτα
- Όχι δεν είναι
- Και τι είναι;
- Βλακέτα!

Νοικοκύρης από κούνια.

Η γιαγιά επέστρεψε στο σπίτι συνοδευόμενη από τον μικρό με μια τεράστια τσάντα γεμάτη κρεμάστρες. Ο ζουζούνης την αναποδογύρισε στο δωμάτιο με συνοπτικές δοκιμασίες και μόλις είδε τις κρεμάστρες αποφάσισε να βάλει με το ζόρι τον παππού για νάνι. Κλειδώθηκε με την γιαγιά στο δωμάτιο. (Τον παν είναι να έχεις επιχειρήματα) και διέταξε:

- Γιαγιά θα κάνουμε δουλίτσες!
- Τι δουλίτσες θες να κάνουμε;
- Σίδελο!

Ο μικρός άδειασε γρήγορα ντουλάπες, συρτάρια, βαλίτσες και γέμιζε συνεχώς τη σιδερώστρα με ρούχα, κάλτσες και βρακιά. Η γιαγιά, ανίκανη να του αρνηθεί, τα ξανασιδέρωνε και του τα έδινε. Εκείνος τότε με χαρά τα έπιανε στις κρεμάστρες με τα πιαστράκια και στη συνέχεια άνοιγε τη ντουλάπα και σκαρφάλωνε στα συρτάρια και από εκεί τεντωνόταν για να τα κρεμάσει στα σίδερο. Η ντουλάπα ανακατεμένη (και με βρακιά, κάλτσες, πουκάμισα, παντελόνια κτλ παρεταγμένα σουρεαλιστικά στις κρεμάστρες) έδινε μια νότα παιδικής ανεμελιάς και αγγελικής αθωότητας στο χώρο.

Φυσικά το υπόλοιπο δωμάτιο ήταν κόλαση γιατί για να χωρέσουν οι κρεμάστρες του, πέταξε εκείνες της μαμάς Spark αλλά τι να γίνει; Αποφάσισε ότι ήθελε να αλλάξει ντουλάπα!

Σάββατο σήμερα. Ώρα για δουλίτσες, σας το 'πα;
Σηκωθείτε!

Σιγά τα λάχανα!

Η γιαγιά προσπαθεί να βάλει τον μικρό για ύπνο. Ο τελευταίος ανθίσταται σθεναρά και έχει όρεξη για κουβέντα. Αποκαμωμένη η γιαγιά, ούσα σε απόγνωση και με το στομάχι στην πλάτη από την πείνα του λέει:


- Κλείσε τα ματάκια σου και εγώ πάω να φάω και θα γυρίσω να κοιμηθώ και εγώ.
- Γιατί να φας;
- Γιατί πεινάω... Πολύ.
- Τι θα φας;
- Λάχανα
- 1 λάχανο!!!
Και να 'ρθεις γρήγορα πίσω.
Άκουσες;

Πού είναι τα γυαλιά οέο;;;;

Λήψη 1η

- Μικρέ πάρε τα γυαλιά σου να τα φορέσεις.

Ο μικρός πιάνει με τον δεικτη και τον αντιχειρα εκατερωθεν τα κρύσταλλα και τα τοποθετεί στη μύτη.

Λήψη 2η

- Μικρέ τα λέρωσες τα γυαλιά. Δωσ' τα μου να τα καθαρίσω.
- Όχι. Εγώ.
Αρπάζει το πανάκι, πιάνει ξανά τα γυαλιά από τα κρύσταλλα και αρχίζει να γυαλίζει τους βραχίονες με επιμέλεια καμαρωτός - καμαρωτός.

(Σ.Μ. 2 ώρες αργότερα είχε καταφέρει να εξαφανίσει τα γυαλιά. Μέχρι στιγμής παρά τις συστηματικές και οργανωμένες έρευνες το μόνο που έχει ανακαλυφθεί είναι η θήκη και το πανάκι και τρέμουμε για το πότε θα ακουστεί το ΣΚΡΡΡΡΡΡΡΡΡΑΤΣ.... και θα το πάρουμε απόφαση να πάμε για νέο ζευγάρι... το πρώτο την πάλεψε 2 ώρες.. το επόμενο;)

Φιλάκι;

Ετοιμαζόμαστε για την πρωινή εκκένωση του σπιτιού. (Αυτό δεν είναι αποχώρηση αλλά απόβαση του ελληνικού στρατού). Ο μικρός είναι έτοιμος, με το μπουφάν του και του λέω

- Μικρέ έλα να σε φιλήσω

*μου γυρίζει την πλάτη*

- Φιλάκι;

*κάνει ότι δεν ακούει.*

Τον αρπάζω λοιπόν και του ρίχνω 1 ζβουριχτό φιλί στο μάγουλο

-ΓΜΦΦΦΦ!

Με έκδηλη έκφραση αηδίας αρχίζει να τρίβει το μάγουλό του με το χέρι του σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καθαριστεί.

- ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΦΙΛΗΣΕΣ??????????????

Νονά - Για να σου δώσει την δύναμή της, να 'χεις στον παιδικό.

Το σκέφτεται για λίγο...

Για λίγο είπα.

Και συνεχίζει να τρίβεται καθώς απομακρύνεται!

Μικρέεεεε

Ο μικρός βρίσκεται στο σαλόνι. Αρνείται πεισματικά να καθίσει πίσω στον καναπέ και είναι όλη την ώρα με την μούρη κολημένη στην τηλεόραση, αλλάζοντας κανάλια και δυναμώνοντας συνεχώς την ένταση.

- Μικρέ, έλα πίσω!

- Μικρέ, λίγο φωνή!

- Μικρέ, φύγε από εκεί!

- Μικρέ....

- Μικρέ....

- Μικρέ πήγαινε στην γιαγιά σου!!!

Ο μικρός κλείνει την τηλεόραση από το κουμπί, χωρίς να πει λέξη και αποχωρεί με το κεφάλι ψηλά.

(Αφού δεν βλέπω εγώ τηλεόραση δεν θα δει κανείς!)

Mαμά έχει χιόνι! Μαμάααααα!

- Έλα μαμά! Σήκω! Να πιάσουμε το χιόνι!
- Τι χρώμα είναι το χιόνι;
*καρφώνεται σκεφτικός στην μπαλκονόπορτα*
- Μαύλο
- Άσπρο είναι
- Άθπλο..... Άσπλο!
- Και τι χρώμα είναι τώρα τα χορτάρια;
- ΜΠΛΕ!


Κάποιες ώρες αργότερα το χιόνι έλιωσε.
Όταν το κατάλαβε ο μικρός (που στο εντωμεταξύ είχε κοιμηθεί για μεσημέρι) ξεκίνησε να χοροπηδά στον καναπέ εκνευρισμένος, ανεβαίνοντας στο περβάζι του παραθύρου φωνάζοντας

- ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΤΟ ΧΙΟΝΙ? Ε? ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΤΟ ΧΙΟΝΙ?????

*Τσισάκια*

- Μαμά ΠΟΥ ΠΑΣ;
- Στο μπάνιο.
- ΚΑΤΟΥΛΙΕΣΑΙ ΠΑΝΩ ΣΟΥ;;;
*μαμά-ρόμπα ξεκούμπωτη*

(Μερικές μέρες πίσω...

βζζζζ....

Ο Γλυκούλης έχει βγει για ψώνια με την γιαγιά και την νονά. Φέρνουν ατελείωτες βόλτες και ο μικρός με την γιαγιά μένουν στο αυτοκίνητο γιατί δεν υπάρχει θέση για parking ούτε για δείγμα. Η γιαγιά θέλει να πάει τουαλέτα. Την ακούει ο μικρός και αρχίζει να την πειράζει.

- Γιαγιά τι έχεις;
- Θέλω να πάω στο μπάνιο
- Γιατί;
- Κατουριέμαι πάνω μου!
- Να πήγαινε εκεί πέρα, όπως πάει ο παππούς
- Όχι, είναι δρόμος. Δώσε μου την χούφτα σου να κάνω τσίσα.
- ΟΧΙ!
- Δεν είμαι κρίμα;
- .....
- Δώσε μου το μπουφάν σου τότε
- ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ! Δε στο δίνω! Είναι δικό μου! ΝΟΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!! )

*Πρίτσες*

*Αγκαλιά στο κρεββάτι με την γιαγιά του*

Γιαγιά - Ποιος έριξε πρίτσα;
Γλυκούλης - ΕΣΥ!
Γιαγιά - Αν την έριξες εσύ όμως θα σου πέσουν τώρα όλα τα δόντια...

*σηκώνεται έντρομος από το κρεβάτι και τρέπεται σε φυγή*

Γλυκούλης - ΟΥΑΑΑΑΑ!!!

(Σ.Μ. Για να του κόψουμε το συνήθειο να κοιμάται με την γιαγιά, του λέμε σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση ότι όποιος κοιμάται με την γιαγιά πέφτουν τα δόντια γιατί η γιαγιά στον ύπνο της ρίχνει πρίτσες ... μόλις δουν ότι έπεσε το πρώτο αρχίζουν και το ξανασκεφτονται, μόλις αρχίσουν και πέφτουν το 1 πίσω από το άλλο, το κόβουν μαχαίρι!)

Εφιάλτης

Ο μικρός κοιμάται, βλέπει εφιάλτη και φωνάζει στον ύπνο του:

ΔΕΝ ΜΕ ΒΛΕΠΩ!

ΔΕΝ ΜΕ ΒΛΕΠΩ!


ΥΣ. Το πρόβλημα λύθηκε μία βδομάδα αργότερα από τον οφθαλμίατρο.

Είχε έρθει πλέον η ώρα να φορέσει γυαλιά.

ΥΣ2. Ο ίδιος βέβαια είναι σε άρνηση.

Μεγαλώνω τον Αρτέμη Μάτσα!

Ο μικρός τριγυρίζει βρεγμένος αλλά πάντα το ίδιο φωνακλάς στον παιδικό. Τον εντοπίζει μία από τις δασκάλες και τον ρωτά:
- Πού βράχηκες;
- Στη βρύση
Πάνε στη βρύση και βλέπει έντρομη όλα τα παιδιά να πλατσουρίζουν.
- Ποιος άνοιξε τη βρύση;;;;
Με τη μία ο μικρός σηκώνει το χέρι ψηλά και το κατεβάζει, δείχνοντας με τον δείκτη σε διάταση 1 άλλο παιδάκι.
- Αυτός! Ο Γιαννάκης!!!
Σηκώνει τον δείκτη του δεξιου χεριού η δασκάλα και κάνει:
- Αχ Γιαννάκη! Αχ Γιαννάκη! Αχ!

Από πίσω ο μικρός παίρνει την ίδια στάση, το σοβαρό του βλέμμα, τεντώνει τον δείκτη του και επαναλαμβάνει
- Αχ Γιαννάκη! Αχ Γιαννάκη! Αχ!!!

Μέχρι που έφυγε ο Γιαννάκης είχε μια ουρά να του φωνάζει:
- Αχ Γιαννάκη! Αχ Γιαννάκη! Αχ!!!

(Οι πληροφορίες ότι την βρύση την είχε ανοίξει ο γλυκούλης ελέγχονται ως ανακριβείς)

O κομμουνισμός πάει παιδικό

Μέρα 1η

Ένας παππούς πάει στον παιδικό. Ο μικρός μυρίζεται στον αέρα την ζάχαρη με τον ίδιο τρόπο που ένας σκύλος θα μυρίσει τον φόβο. Ο παππούς κάνει χάζι τον γλυκούλη με τις ατάκες του και βγάζει από την τζέπη του και του δίνει καραμέλες. Ο μικρός τις αρπάζει και βγαίνει στην αυλή στον παιδικό.

- Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΕΧΕΙ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ!

Και τα παιδιά ορμούν ουρλιάζοντας μέσα στην τάξη, που ήταν ο παππούς για να του απασπάσουν καραμέλες
(Ο γλυκούλης δεν μοιράζεται ποτέ φαγητό και ιδιαίτερα γλυκό).

Μέρα 2η

Ο παππούς επιστρέφει στον παιδικό. Ο μικρός την έχει στήσει καραούλι και τον περιμένει. Ορμά πάνω του, ψάχνει τις τσέπες του και ανακαλύπτει σοκολατάκια. Τα βουτά και κάνει μεταβολή, να τρέξει στην αυλή. Τον αρπάζουν στον αέρα και του λένε:

- Εδώ θα τα φας, να μην σε δουν τα παιδάκια γιατί ο παππούς δεν έχει άλλα.

Μπουκώνεται στα γρήγορα ο μικρός, χαμογελά αθώα κι βγαίνει έξω. Με το που βγαίνει, βάζει φωνή.

- Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ!!!!

Πωπώ Ζημιάααα

Ο μικρός έκανε το θαύμα του με μια μεγαλοπρεπη ζημιά.

- Ζήτα συγγνώμη.
- Όχι.
(Μεταβολή, περήφανη αποχώρηση)
.....

- Νονά, η μαμά με έδιωξε!!!
- Τι έκανες;
- Καλά πάω στον παππού!

(Μετά από λίγο επιστρέφει στο δωμάτιο)

- Μαμά τη δέχομαι τη συγγνώμη σου!

Μαθήματα ορθοφωνίας

- Θα ''θει ο μάστολας με τα γαγαλεία του να μας φτιάξει την τηλόλαση να δειθ 'δειθειθ!

Περί κινητής τηλεφωνίας ο λόγος

- Νονά θέλω τα ψαράκια! (παιχνίδι στο κινητό)
- Δε στο δίνω.
Μετά από την επιμονή του μικρού η νονά αρπάζει το κινητό και κλειδώνεται στο μπάνιο. Μια φωνή σκίζει τη σιωπή.
- ΜΑΜΑ ΤΟ ΚΑΤΟΥΛΗΣΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!

Ευχαριστώ μωρό μου!

- Μωρό μου, ποια είναι πιο όμορφη εγώ ή η Λόλα; (χαρακτήρας σε σήριαλ του ant1 που κολλάει ο μικρός)
- Η Λόλα
- Ποια είναι πιο όμορφη; Η νονά ή εγώ;
- Η νονά.
- Ποια είναι πιο όμορφη; Η γιαγιά ή εγώ;
- Η γιαγιά
- Ποια είναι πιο όμορφη; Η γιαγιά-Λένη ή εγώ; (σ.μ. προγιαγιά)
- Η γιαγιά - Λένη!

Παιδί μου εσύ, που θα μου δώσεις ένα ποτήρι νερό να πιω στα γεράματα και έναν καλό λόγο να βαστηχτώ να προχωρήσω!

Περισσότερα μωρά

- Μαμά έλα εδώ
- Δεν μπορώ τώρα. Θα πεθάνω. Δεν προλαβαίνω.
- Μαμά πέθανε λίγο αλλά έλα.

Η μαμά εκπαιδεύεται!

Γιαγιά - Έχει τις νταντάδες στην τηλεόραση. Δες τις να ξεστραβωθείς, να μάθεις τίποτα

Ησυχία.

Μετά από λίγο

Γιαγιά - Τι γίνεται; Το βλέπεις;

Spark - Ναι και για να μην κουράζομαι να τα επαναλαμβάνω, έχω και τον μικρό αγκαλιά στον καναπέ να βλέπει και να τα μαθαίνει μόνος του να μην παιδεύομαι.

Απορίες

Ο μικρός αφού έχει τραβήξει το καζανάκι, στέκεται έκθαμβος πάνω από την λεκάνη της τουαλέτας και φωνασκεί

- Πού πήγε η 'κατούλα;

εεε;;;;;


Πού πήγε η 'κατούλα;

Γιαγια;;;; Μαμά;;;;;; Νονά;;;;;;;;;; ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η 'ΚΑΤΟΥΛΑ;

(πληροφορίαι εντός)

Εγώ σ' αγαπάω πιο πολύ!

- ΕΓΩ ΠΙΟ ΠΟΛΥ!!
- Εγώ σ' αγαπάω πιο πολύ. Για κοίτα. Ψηλάαα. Μέχρι εκεί τον ουρανό.

(τεντωμένο χέρι ψηλά)

- Εγώ πιο πολύ!!!

(τεντώνεται να φτάσει το χέρι)

- Εγώ πιο πολύ. Για κοίτα. Τόοοοσο ψηλά.

(Ο μικρός έχει σηκωθεί όρθιος στις μύτες των ποδιών του. Τεντώνεται και παλεύει να φτάσει πιο ψηλά από τα δάχτυλά μου)

- Εγώ πιο πολύ!!!! Τόοοοοοοοοοοσο ψηλά!!!

(Προσπαθεί να σκαρφαλώσει στο χέρι μου και καθώς δεν τα καταφέρνει, προσπαθεί να το κατεβάσει κάτω, προκειμένου το δικό του χέρι να είναι πιο ψηλά από το δικό μου).

- Κοίτα. Εκεί. Ψηλά. Τόσο πολύυυ σ' αγαπώ.
- ΕΓΩ ΠΙΟ ΨΗΛΑ ΣΟΥ ΕΙΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

(Σκαρφαλώνει πάνω μου και αρχίζει να χοροπηδά πατώντας με μέχρι και στο πρόσωπο. Κατεβάζω το χέρι, προλαβαίνει να φωνάξει για 1 τελευταία φορά:

-ΕΓΩ ΠΙΟ ΨΗΛΑ! ΝΙΚΗΣΑ!

πριν τον αρπάξω και τον ρίξω κάτω!

- Σ' έπιασα! Τώρα σ' έχω φυλακή!

Το καλύτερο σχόλιο σε ανάρτηση μου... μακράν!

Ο μικρός σερφάρει στο blog και χαζεύει τις αναρτήσεις, διαλέγει μία, βάζει τη μουσική και γυρίζει χαμογελαστός.

-Μαμά χορεύουμε;

Και αρχίζουμε να χορεύουμε χοροπηδώντας στον καναπέ και στο σαλόνι γελώντας μέχρι τελικής πτώσεως. :)